از زمان اختراع ساعت‌ها، این ابزارهای زمان‌سنجی با کنترل مکانیکی ابزاری قدرتمند برای مردم برای درک گذر زمان برای مدت طولانی بوده است. با این حال، به زودی مشخص شد که این نوع ابزار زمان‌سنج دارای نقصی است{1}}با کهنه شدن قطعات مکانیکی دقت آن کاهش می‌یابد. افزایش طول عمر قطعات مکانیکی به مواد گران قیمت نیاز داشت و به طور قابل توجهی قیمت ساعت را افزایش داد که برای مردم عادی غیرقابل تحمل بود.
در سال 1929، مهندس آمریکایی جان مارلی برای اولین بار کریستال های کوارتز را در ساعت های الکتریکی به کار برد. با محاسبه تعداد ارتعاشات کریستالی به صورت الکترونیکی برای کنترل سرعت موتور الکتریکی که به نوبه خود عقربه ها را به نمایش زمان سوق می داد، با موفقیت یک ساعت کوارتز ایجاد کرد.
تولد ساعت کوارتز دوران جدیدی را در ساعت سازی آغاز کرد. دوره زمان سنجی کنترل شده توسط گریزهای مکانیکی به پایان رسید و سیستم های زمان سنجی که توسط خواص فیزیکی بسیار پایدار خود مواد کنترل می شدند جایگزین شدند. این سیستم نه تنها ساختار ابزار زمان سنجی را تغییر داد، بلکه واحدهای زمان را نیز اصلاح کرد. اساسی‌ترین واحد زمان-دوم-بر اساس ارتعاش اتم‌های سزیم دوباره تعریف شد.
